اعترافات مردی که کودک درونش را خورد

به «پیدا کردن سر چسب» می ماند علاقه .
از این نواری-شیشه ای ،پهن ها.
یک چیزی هست بین ما به هر حال. اما پیدا کردنش ناخن می خواهد و حوصله .

دو)

توی کافه می نشینی. خانمی می آید سر میزت می گوید با من ازدواج می کنی؟با او ازدواج می کنی. برایت سالاد درست می کند. بچه دار می شوید. می میرید. بچه تان می رود مدرسه. دانشگاه. و مدام توی این فکر است کاش برایش یک اتفاق هیجان انگیز و ماورایی بیفتد در عشق. توی کافه زنی را می بیند به او می گوید با من ازدواج می کنید؟ با هم ازدواج می کنند. زنش سالاد درست می کند. بچه دار می شوند و باقی ماجرا.

سه)
دچار یک زندگی هیجان انگیز،غیر منتظره،و عجیب کاملا قابل پیش بینی هستم.همینقدر متناقض طوری.
جا دارد از حافظ یاد کنیم:
در دیر مغان امد یارم قدحی در دست... /مست از می و می خواران از نرگس مستش،مست
آخر چه گویم هست،از خود خبرم چون نیست/ وز بهر چه گویم نیست، با وی نظرم...چون هست
بی شک اگر حافظ مادرش زنده بودم. من اولی نفری بودم که مادرش را.

چهار)در مورد دو)یک داستان کوتاه«از قضا»
.......(دیلیتد)
شش)
12 سال است زور می زنم سیگاری شوم. نمی شود. حتما بین این و روشنفکر شدنم نسبتی هست. من روشنفکر نیستم.شما راحت باشید.

هفت)
این طوری،این متناقض طوری،پیتزا طوری و خسته طوری و گیج طوری،و مجله طور و کمدی طور و مریض طور و اینها دیشب سر «فاکتور» هیجان زده مان کرد و خنده بسیار رفت.
(از شرح حال طوری مشیر الممالک -کافه کا- دیشب طور)

هشت)خواهر نامزد قبلی نامزدم گفت داستان چهار را حذف کنم. چون این طور نقشه اش زود لو می رود. به هر حال.

Thursday at 9:36pm

یک) دوشمان خراب است. یک الهه ی ناز تا سرِ « از گنـــــــاه تو بود»،آبش یک هو جوش می شود. سه تا داد طول می کشد دوباره به حالت طبیعی بر می گردد.و بعد ادامه اواز. معمولا مرغ سحر تا سرِ «آشیانم داده بر باد».دوباره داغ- سه تا جیغ- ادامه...به این ترتیب.

دو)...................................................................بگذریم.

سه)غول سیاه وسوسه غیرت ما رو خورده بود- کباب چرب پایتخت،گوشت الاغ مرده بود.
(یغما گلرویی)
چهار)
در مورد یک) وقت هایی که جوش شدن،با عـــَ ی «ای خدا،ای فلک،ای طبی عـ َ عـَ عــــت» همپوشان می شوند خوب است،یک خوشبختی دادائیستی،آنقدری خوب که نه می خواهی اخبار بخوانی نه می خواهی بفهمی سر اعضای تحریریه روزنامه ایران چه امده،نه در سوریه چه خبر است،نه در شیکاگو چه خبر است نه در خزر شهر چه خبر است نه در شیراز چه خبر است نه در همدان. نه تلویزیون ببینی نه فیس بوک بیایی. فقط زیر دوش بمانی و نعره بزنی
شام تاریک مارا سحـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر کن)

پنج) سمت خردمند،هفت تیر،کریمخان،تئاتر شهر. دنبال یک واحد مسکونی برای اجاره می گردیم. از این خانه های قدیمی آجری ایوان دار حیاط دار باشد ،بهتر. اگر آشنا داشتید معرفی کنید ممنون. ضمناً دنبال وسیله ای شبیه این یخچال هایی که پول می اندازید آبمیوه و شکلات می اندازد می گردم. اگر اینجور چیزها هم برای فروش یا آشنایی برای ساخت حرفه ای چیزی شبیه به این سراغ داشتید ممنون تر می شوم.

شش)درباره دو)بدبختی این است خط های موازی دیگر خوب به هم می رسند. از همان اول بی هیچ شرمی و حیایی.این خطوط لعنتی.این نستعلیق لعنتی. این است تعلیق لعنتی.

November 21 at 2:55pm

پشتر ها اسمش "معضل دفترچه بیمه و شناسنامه "بود. همیشه توی دست و پا بودند و دقیقا وقتی می خواستیشان،تو بدبخت ترین موجود بودی در پیدا کردنشان. با این قضیه کنار امده بودم. در واقع هر وقت لازمشان داشتم اصلا دنبالشان نمی گشتم از اول.فرض می کردم اصلا هویت و بیمه ندارم و همیشه فرم های دریافت المثنی توی کیفم بود. 
حالا مشکلات تکنیکی تر و نیز ریز تر شده اند. مثلا "قضیه ی حاد فلش مموری" . که ثابت شده هیچ وقت آن سمتی که تو می کنی ش توی پورت یو اس بی،آن سمتی نیست که باید باشد. حتی اگر درست هم کرده باشی؛ تو نمی رود،تا وقتی که مراسم یک بار خم شدن و بالا اوردن و نگاه کردنش را انجام بدهی،و بعد به راحتی برود داخل پورت.
اینهاست دردسرهای ریز دنیای نیمه مدرن من.

November 16 at 11:58am

یک)خودتان را توصیف کنید ِ من: یک اسباب کشی یک ماهه به خانه ای که هنوز خریده نشده از آپارتمانی که خرابش کرده اند. یک بیمه شخص ثالث وقتی جهان با دو نفر به حد نصاب رسید. دیدن یک جای پارک وسوسه برانگیز یک کوچه مانده به مقصد آن موقع که طمع می کنی شاید نزدیک تر هم گیرت بیاید. 

دو) این عید هایی که می گذرند و مبارک نمی شوند.از عید غدیر در درسهایمان دو جمله را خوب به یاد دارم.
الف) هرکه من مولای اویم پس علی مولای اوست. ریتم این سطر برایم خیلی جذاب بود که باعث شد همیشه حفظش باشم.
ب) ایستادند. صبر کردند تا انها که عقب ترند برسند و گفتند آنهایی که جلوترند برگردند. به نظرم خیلی لحظه ی سینمایی بود.دوست داشتم آنجا می بودم.

سه) خوشحالی زایدوالوصف دیشب نیاوران. اختتامیه هایی که ختم به خیر می شوند. و ما در جیب پالتویمان بشکن می زنیم که چقدر می شد خوشبخت بود.
چار) گیجی زیاد در هیاهوی الکی.بالماسکه های بی ماسک. ماسک های ماس ماسکی...ماکسیم گورکی. مادر ماکسیم گورکی

· November 15 at 11:11am

روزهایی پیش می آید که آدم حرفی ندارد برای نوشتن. ادبا می گویند یاءس فلسفی، فیلسوف ها می گویند بای پس علمی-هنری،آرتیست ها می گویند یبوست ذهن، دکتر ها می گویند دوره نقاهت عادی و آدم های معمولی اسمش را می گذارند آرامش قبل توفان.

یک) امشب اختتامیه جشنواره است. و من تازه دیشب فهمیده ام یادم رفته بود متنم را برای بخش نمایشنامه نویسی بدهم! یعنی اسکل!
دو) یک هفته تنهایی به من درس های زیادی داد. مهم ترینشان این است که یک هفته اصلا برای درس گرفتن کافی نیست.
سه) یک پوچی عمیق پریشب گریبانگیرم بود. در ساعت 6/5 بعد از ظهر در سه شهر دنیا (!) متنی از من در حال اجرا بود. و من داشتم اتوبوس پیر براتیگان را می خواندم.مسکوت. بی هدف. دیروز پوچیه کم عمق تر شد. امروز کاملا یک پوچی بی عمق و سطحی مرا در بر دارد.فردا...بر می گردم تهران.
چهار) 
آدم ها خیلی عجیبند زیرا مدام در مورد دیگران فکرهای عجیب می کنند. مثلا خود من که فکر می کنم آدم ها خیلی عجیبند.
پنج) اگر یک روز خدا مرخصی استعلاجی می گرفت و می گفت «این کلید را بگیر این دو سه تا آدم را سر هم کن بفرست پایین،مشکلی هم پیش امد دکمه قرمزه را بزن» ، من این طوری عمل می کردم.:
اول ماجرا گل و آب و قالب بدن را طبق نُرم آدم سازی انجام می دادم. سپس یک آلت تناسلی در وسط قالب. دو چشم هر جا که شد و تعدادی انگشت برای تزئین می ریختم توی قالب. 
شیفت را که تحویل می دادم احتمالا خدا را توبیخ می کردند که چرا قلب را یادش رفته.

شش) دکمه دیلیت و ستاره و آلت و کنترل را با هم بگیرید،سپس اینتر بزنید.
..هفت)ندارد
هشت) احتمالا حالا برگشته اید. گاهی ستاره ها نقش آلت انحرافی ماجرا را دارند. صرفاً.

November 11 at 11:34am

احساس عابر بانکی رو دارم که کارتی توش گیر کرده . بوق می زنه. چراغ می زنه. ولی صاحب کارت رفته دیگه. 
اطلاعاتی که شاید به درد بخورد:
این دستگاه عابر بانک در فرودگاه بین المللی امام قرار دارد.
موجودی این دستگاه حدود 590 هزار تومان است.
هوا ابری است.

November 10 at 10:21pm

آدم ها دو دسته اند. آنهایی که دوست دارند با بازیگرها عکس بیاندازند. آنهایی که دوست دارند بازیگر شوند.

سنگینی. حس می کنم فرشته ی شانه راستم خسته شده. نشسته روی کولم. سنگین است و یله داده به جلو.هر از گاهی خودکارش را هم می اندازد.خم می که می شوم خودکارش را بدهم.یاد خاطراتی می افتم که. می افتم که.

November 8 at 11:49pm

این روزا، شبا صبح می خوابم، صبحا ظهر پا می شم.

پ ن: به هر حال نماینده های مجلس کارشونو بلدن.حرص نخور ؛تاریخ کار خودشو می کنه.(آخرین دیالوگ از پرفرمنسی که امشب در برلین ،بدون حضور طراحش اجرا می شه)

ن پ : یه همدانی بریم و.

شبیه وقت هایی است که : 
پژمان(ماشینم) را پارک کرده ام،بلیت خریده ام، رفته ام پایین مترو قلهک به سمت قرار اول،شک می کنم در را قفل کرده ام یا نه،بر می گردم ،کنار پژمان، پارکبان پیر را می بینیم. سر پانصد تومان دعوایمان می شود. می برندمان کلانتری. آنجا می فهمند سابقه قتل داشته ام. می روم بازداشتگاه . دادگاه. وکیلم ثابت می کند قبل از قولنامه کردن ماشین تصادف رخ داده. آزاد می شوم.سر راه ذرت مکزیکی هوس می کنم با پنیر. ذرت مکزیکی فروش از قضا پسر مردی است که در اثر تصادف با پژمان مرده.از آینه سمت کمک راننده نداشته ی پژمان می فهمد.تشت ذرت های داغ را روی صورتم می پاشد. می برندم بیمارستان سوانح و سوختگی. پرستار ،از قضا خواهر کسی است که با او قرار داشته ام.قیافه ام عوض شده. یک دل نه صد دل عاشقم می شود،می خواهیم ازدواج کنیم که می گویند عقد باشد بعد از سال خواهرمان.«نمی خواهیم بدشگونی خودکشی اش مارا بگیرد».این را پارکبان پیر. پدر عروس می گوید.
؛ وقت هایی که از «روبروی مجتمع کامپیوتری پایتخت» رد می شوم .

 November 6 at 1:02am

یک) به گلو درد اول پاییز می مانی،نمی دانی سرما خورده ای یا داری می خوری

یک و نیم) به آب دهان می ماند(عشقت)قورت بدهم درد می گیرد(گلویم) ،قورت ندهم می ریزد(آبرویم-لابد).
دو) از وقتی موهایم را کوتاه کرده ام..کمتر کسی از دور مرا می شناسد از دوستان و همکاران بگیر تا فامیل!- حالا می توانم راحت منوی رستوران ها را بدزدم. انگشت توی بینی ام کنم. برق کافه ها را قطع کنم. بدون بلیت بروم تئاتر ببینم. ورود ممنوع بروم. از راست سبقت بگیرم . تابلوهایی راهنمایی رانندگی را که دوست ندارم یا دارم بکنم و ببرم خانه و به راننده ها فحش بدهم ،کمربند نبندم و توی طرح بروم و موبایل حرف بزنم و سایر موارد! 
سه)دیروز روز عیجبی بود. (این یک التماس است)مجسمه های گالری سین را از دست ندهید.آفرین به تو پندار نبی پور....لعنت به تو امیر معبد. این تلخ و شیرین به همراه آب نبات های گلو دَرد مرا کَرد. (مَرد.)

چهار) سندروم شنبه ها مرا گرفته،جسد نیم رخم یک وری روی تخت افتاده ،خوابم که می برد خواب اعدام می بینم...بیدار که می شوم مسخ کافکایم می زند بالا. توی اینه را که می بینیم ،برمیگردم به رختخواب . هیچ چیزی قرار نیست عوض بشود انگار. یک هفته تکراری دیگر شروع می شود.

پنج) برویم.

 November 5 at 12:40pm

اینطور غرورشان را گرفته اند.
1/ آینده و عرفان در قرعه کشی قرض الحسنه بانک
2/کمال و دانش در پیامک های مسابقه برنامه ظهر
3/غنا و سعادت در قوطی رب گوچه فرنگی جدید

که بگوییم شانسمان زد و امشب هم نمردیم.

مشکل کار دقیقا اینجاست که خودم را در آینده می ینیم. یعنی انگار کن یک دوربین مدار بسته بی سیم نصب کرده باشند روی شانه سمت راستم،و از بالا با یک زاویه سه رخ طوری، خودم را از بیرون و در آینده تصور می کنم. این مریضی را از سال اول دانشگاه گرفتم تقریباً. همان موقع ها که زندگی ایده آل ام این بود:
نویسنده می شوم و آرشیتکت. یک روز در میون در مجله کار می کنم و کافه، در مجله یک میز دارم که با پارتیشن کمی از بقیه جدا شده و بعد توی کافه هم پشت دخل می ایستم. بعدتر این اضافه شد که ازدواج هم کرده ام. زنم را بسیار دوست داشته ام اما در 27 سالگی مرده است به خاطر سرطانش و من با تنها دختر 5 ساله ام زندگی می کنم. و با هم می رویم سوپر میدان هدایت و یا سپه ، و او می نشیند توی این سبدهای چرخ دار(ترولی) و من ماگکارونی و لامپ برای حمام و پودر ژله و پفک و مایع دستشوی و غیره می اندازم توی سبد و باقی ماجرا.
این یک طرف اینکه یک هو چشمت را باز می کنی می بینی نصف فکر هایت عملی شده و تو اصلا حواست نیست یک طرف. بی خیال. مشکل برگتر اینجاست که اخیرا این مریضی گریبان هر دویمان را گرفته. اینکه با شخصیت های فیلم ها و تئاتر ها همذات پنداری می کنم. نه از این همذاتپنداری الکی ها. می رویم تویش. شک می کنیم. باور می کنیم...و کار دست خودمان می دهیم.حالا چهار تا خل و چل مثل من توی این شهر وجود داشته باشند سنگ روی سنگ بند نمی شود که.
مثلا همین ایوانف امیر رضا کوهستانی لعنتی که عالی نوشته و عالی تر کارگردانی کرده. فکر اینجایش را نمی کند برای امثال من چه مشکلاتی پیش می اید.
-----

November 2 at 1:35am

یک) این حقیقتی است که مادران جوان،وقتی دختر زشتی می زایند چاره ای جز این ندارند که تصور کنند شانسشان می زند دخترشان دانشمندی چیزی می شود که جهان را تکان خواهد داد. اولین آینده ی کلیشه ای-تصادفی که می شود تصور کرد در ناچاری؛ تصور این روزهای من،اول صبح هاست.

دو) باید قبول کنیم همه ما پلنگی در درونمان داریم. که وقت رسیدن مترو چشم تیز می کند کدام کوپه خالی تر است،و خیز بر می دارد به سمت صندلی های بی آدم ،در که باز می شود یادمان می آید تحصیلات دانشگاهی داریم. پلنگ می میرد.

دو و نیم) من هنوز نمی دانم مترو اسم ان قطاره است یا آن فضائه؟

سه) با شرمین نادری داریم روی کتاب-بازی منوتلخک کار می کنیم. دعا کنید مجوز نگیرد،چون بگیرد...جهان خواهد ترکید!

چهار) نمایش "و گفت امروز بینی و فردا بینی و پس آن فردا "ی من بکارگردانی زهره بهروزی نیا،در سالن سایه تئاتر شهر روی صحنه رفته، وقت داشتید بروید حتما تا با بازی بی نظیر هدی ناصح و شکستن اسطوره ای به نام حلاج روبرو شوید. این نمایش را دو سال قبل تقدیم کرده بودم به تمام زنانی که همسرشان به جرم عقیده شان در بندند.

پنج) ندارد

شش) آدم های دوست داشتنی هنوز پرند و این باعث ناراحتی من است. هر روز یک پونز می کنم از دامنی که چسبیده به این خاک و چند میخ می کوبند. 
همین چرخ زدن توی خردمند شمالی و رفتن بی جهت توی گالری آران و امدن به کافه کای دوست داشتنی....و گپ زدن با زینب و یغما و چایی نبات توی ماگ نارنجی و فرهاد گوش دادن و پشت سر رادیویی ها غیبت کردن و بعد هم رفتن سر قرار کافه اخرا و آشنایی با سپنتا-خواننده دنگ شو- مازیار و این گروه موسیقی دوست داشتنی که شک ندارم خواهند ترکاند. می ترکاند این ابر کارتونی بالای سرم را که تویش پر است از ویزا و اپلیکیشن و گوربابای این ها و برو راحت شی. راحت دیشب ده میخ کوبیند و عین خیالشان نیست.

هفت) چه مردمان شریفی اند این مدیران فیس بوک.اجرشان با امام رضا که محدودیت حروف (status) را برداشتند.

هشت) برویم سر کار. فیلن.

 November 1 at 11:26am

اخیراً با خودم درگیر یک همزیستی هستم
دقیقاً شکل روزایی که با من نیستی،هستم

شبیه لحظه ای که - «شام؛ داره سرد می شه»...
-«خب» 
و تو آهسته بالای سرم می ایستی هستم

تو:«یخ کرده غذا می خوای بیارم تو اتاقت؟»من:
«میام الان؛ یه قافیه بگو با "ـــــیستی هستم"»

و تو می ره، به تخت بی من و من تایپ این مصراع:
که من واسه خودم شاعر شدم... آرتیستی هستم!

چرا با اینکه سنگینم....و کلی قافیه دارم...
شبیه هایکویی زوری(+)مینی مالیستی هستم؟

تو داری می ری و اینجا...کسی عین خیالش نیس(ت) 
(که)تو رفتی از اینجا نیز.....وزن شعر از دستم
می افته اتفاق و تو کماکان می ره از اینجا...
و من درگیر پاسخ به "چرایی"..."چیستی" هستم

کنار امده ام.

کنارم می نشیند

کنارم می خوابد

کنارم تلفن می کند

کنارم زندگی می کند

و 

من

می ترسم

ترک ها بزرگ تر شود

هر چند سنگ از نزدیک تر پرتانب شود

بعد تو می آیی

سیما می آید

پرگل می آید.

می شنینند روبروی من...

فحشم می دهند با سکوتشان

پرگل کنترل را بر می دارد می ود جلوی تلویزیون

سعدی می رود گیم نتی جایی خودش را گم می کند.

و سیمای لعنتی....نشسته همانجا بی انکه چیزی بگوید..بخورد یا بنوشد....فقط سیگار می کشد و نوک خودکار را روی سفره می لغزاند.

من عقب افتاده ام.

نه

جلو هم نه

بهتر است بگویم گیر کرده ام

نمی دانم

در نمی دانم ها لجن وار ....

آخ. بدم.باید تصمیم گرفت

آن کافه را تعطیل کردند. ریختند همه شان را گرفتند. صندلی هارا شکستند. لیوان ها ذوب کردند...دستگاه اسپرسو را خرد کردند و دخل را آتش زدند.دلیلش را که پرسیدند هیچ نگفتند. فقط من می دانستم چرا. و شاید هم تو. هر چند ...تو دیگر نبودی

گه

دیشب از  بغض تو تنم لرزید  
 تری اشک بود و لحاف سفید
پرسش و مکث که جواب نداد
بدنم توی گور تخت افتاد
لب منکر لب مرا می خورد
پا به پایم نکیر هم می مرد
هی سوال و جواب های عبث
و دهان بسته،خشک،تلخ...گس
و غروری که خرد می شد هی
مَرد با "ضجّه" مُرد می شد هی
اعترافاتی که هی بدش می کرد
کفر کم بود ...مرتدش می کرد
می زد از بن لگد  به ریشه ی خود
دور می شد هی از همیشه ی خود
می شکست از درون و پا می شد
و به مرگ باز مبتلا می شد
لاشه اش از خودش هراسان جان 
مثل ققنوس پیر بی ایمان
می شود زنده تا  مجدد بد
پی تقدیر گنگ خود برود

رخت تنهـــــــــــــــایی من پلیسه و چیــــــــــــــــن نداره

رو تنم خوب می شینه... هرچند... آستیـــــــــــن نداره

نه چروکه، نه اتو می شه.... ولی فیت تنه

سایز هیچکی نمی شه،فقط مال خود منــــــــــــــــــــه

رخت تنهــــــــــــــــــایی من با شلوارام ست نمی شه

نمی دونم که چرا می پوشمش- من - همیشه

نه میشه با دست بشوریش (آخه آب می ره می گن)

نه تو ماشین میشه انداخت/ نه توی تشت /نه لگن

+ (بشوریش هم نمی شه کنار بقیه خشک بشــــه

آخه رنگ رختامون دشمن رنگ همدیگه ن)

رنگ مال(رخت) من شبا سیاه می شه صبحا سفیــد

صب تا شب می پوشمش...بهم می گن : ندید بدید

»رخت تنهایی« مدش جواد شده / نیست همه جا

یا بهت می گن هنرمندی بپوشیش، یا گـدا

گرچه پارچه ش خوب و دکمه مکمه هاش محکمن و....

تنگی این یقه آخر خفــــــــه مـــــــــی کــــــــــنه منو

--

بعد تو راهت را می کشی...نمی روی...

یک خورشید هم می کشی اون دورتر ها..مثلا دارد غروب می کند...نمی روی

بعد شاید شبیه فیلم های وسترن یک بته ی خار از توی کادر عبور کند...

همین طوری الکی.

نمی روی.

یک ابر می کشی...البر شروع می کند باریدن..چون ابرها کار دیگری بلد نیستند توی کارتن ها یا حتی فیلم ها...شاید صدایی هم در اورند از خود یا شکل مسخره ای هم بسازند...اما بهترین کاری که بلدند گریه کردن است. مثل زن ها.

تو هم می زنی زیر گریه.یک اه منقطع هم لابلایش می کشی...کنار همان ابر باران زا. چون هر وقت راجع به زنان چیزی می گویم که احتمالش می رود حقیقت داشته باشد به تو بر می خورد. تا به حال به آدم هایی که زیاد بهشان برمی خورد بر خورده ای؟

نع

به دم هایی که کم بهشان بر می خورد برخورده ای؟

نع

به من شک داری؟

آره.

بعد راهت را می کشی و این بار می روی. در را ژشت سرت قفل می کن.چراغ ها را خاموش می کنی. ژتو را می اندازی روی شمعدانی های کنج اتاق. و دمر روی تخت می افتی. و شروع می کنی صداهای نامفهموم توی بالشتت جاسازی کردن.

آخر شب از بالش خیست می فهمم که شاید گریه هم کرده باشی باز.

---

امروز روز عجیبی است....حداقل سه تایشان زیر یک سقف خواهند بود. در مورد هرکدام با دیگری سخن گفته ام و عملا دارد زندگی ام شبیه فیلم های درجه جیم می شود. ازبس همه چیز روی روال عجیب بودن است.

اجحتمالا اجرای امروز زیادی شلوغ می شوند و مثل همیشه عده ی زیادی ژشت در می مانند و می رود آبروی ما!!...حس غریبی می گوید بچه بازی کردیم زیادی مهمان دعوت کردیم...اما خب...چه بگویم دیگر!!

شده است.

تیم خوبی جمع شده ایم. این کار باید بترکاند.

------

این زنگ می زند ان می آید ژشت خط و ان دیگری رتورا می رساند خانه ان یک.....همه ینها مصادیق یک فیلم ایرانی صرف است. من می خواهم تنهاااااا باشم.

خب من فیلم هم می نویسم...ایرانی هم هستم. همین است که هست.کسی مشکلی دارد؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من

جان؟

من دارم

چه دارید شما؟

مشکل

با من؟

بعله

می تونم بژرسم چرا؟

بله

چرا؟

زیرا این با مانیفست های پیشین زمین تا سمان فرق.

باشد.

بد شدم

بد

یک ربع قرن تجربه ما را کرد.

ما او را.

انها مارا.

به پشت که نگاه...

هیچ

نسبتاً.

به جلو که نگاه...

باز...

همه چیز را درک کرده جز چیزی که انسان ها به خیال باطل اسمش را نهاده اند عشق...

یا چیزی شبیه به این...

دقیقا در حال حاضر یک دوست دختر-به قول انسان ها در شرمآور ترین ترکیب ادبیاتی اش- داشته.

که مرا بسیار دوست..

و من نیز اورا...

احتمالاً

.

یک معشوقه که او مرا و من اورا..کمتر

یک نفر که من عاشق چهره و ظاهرش...

و دو نفر که انها عاشق چهره و ظاهراً من...

احتمالاً

...

سه زن که گمان می کنند من دوستشان

و سه زن که گمان می کنم دوستم...

..

حداقل بیست نفر که در تکاپوی تیک زدنند با من و بالغ بر سی نفر که تلاششان را می کنند بزنند

که نمی خورد به هدف هیچ تیری...تا هدفی نباشد.

شک دارم تمام اطرافیانم متوهمند...

و تمام اطرافیانم نیز دارند..همان شک را که من.

القصه گنگ....معلق چونان پالپ های رانی پرتقال...به زندگانیدن می مانیم...

شبیه حدس صدات پشت گوشی تلفن
شبیه آرماتورهای انتظار بتن
توهم خیانت غیر کلیشه ای دارم
قمار آنتیگونه-حیرت کرئون

درست شکل یک فیلم صامت و بد ساخت
نگاه.... هیچ منتقدی به او نمی انداخت
تهیه کننده که ورشکسته شد و...
تمام زندگی اش را بپای فیلمش باخت

درست شکل یک خواب توی مترو یا اتوبوس
شبیه لکه سرخی به روی تور عروس
شبیه یک آن- فقط شبیه حدس
 و واقعه ای که نمی رود به حدوث

شبیه این که تو حالا کجا، و با کی ای...
نه    - یا به من چه که لائیک یا بهائی ای
فقط همین شبیه کک افتاده توی مغز سرم
سه روز و نیم می شود -هوائی ای

هشت ماه جنگ تحمیلی...روی گلگون به قیمت سیلی
از عراق نگاه تو آتش...از دل من دفاع تکمیلی
فتح اهواز و حصر آبادان....و سپس عشق فاتح ایران
پشت تو گرم به تمام جهان....جام زهر و دوباره تاءویلی

هر بوسه ی تو نفخت فی روحیّ و ... ا
هر معصیتت...معجزه ی نوحیّ و... ا
من اشک بریزم و تو هی کشتی بساز
من قافیه جور کنم....تو دائم تندیس؟

هی سیب می دهد به خورد نگاهم نگاه تو

حوای چشم تو آدم نمی شود

غیر از نگاه...آب دهانم که خشک شد
موسای چشم تو آدم نمی شود؟

من می خوام به یه نفر بگم خواهرشو بکشه

خواهرش مشکل روانی دارهکه به مردن خواهره فکر می کنه

خواهره همه خونواده رو روانی کرده

اون فکر می کنه آدم رزلیه 

تا حالا فقط آرومش می کردم

سفر!

صفر؟

شیراز! ما داریم می اییم...

خدا بخیر کند عاقبت

مارا!

این حجم از دوست داشتن تا به حال تجربه و گزارش نشده است

و این حجم از نفرت نیز.

این ارتباط عجیبی است که طی چند اسنپ شات ایجاد و امروز به وضعیت کنونی در امده.

عادت و عشق و عاطفه و سایر لغت هایی که در عالم است

برای حس مذکور....یک سری اسم گنگ و مبهم است

تماشا کن...چگونه بال و پر می گیرم از خاکسترم ققنوس

آسا و خیال انگیز و رویایی و حیرت آور وافسوس...

...

چگونه اوج می گیرم...